W mroku jest tyle światła

W mroku jest tyle światła

Ile życia w otwartej róży

Ile Boga zstępującego

Na brzegi duszy

Dalekie wybrzeża ciszy

Zaczynają się tuż za progiem

Nie przefruniesz tamtędy jak ptak

Musisz stanąć i patrzeć

Coraz głębiej i głębiej

Aż nie zdołasz już odchylić duszy od dna

W mroku jest tyle światła…

Tam już spojrzeń

Żadna zieleń nie nasyci

Nie powrócą oczy uwięzione

Myślałeś że cię życie

Ukryje przed tamtym Życiem

W głębiny przechylonym

W mroku jest tyle światła

Ile życia w otwartej róży

Ile Boga zstępującego

Na brzegi duszy

Na brzegi duszy

Na brzegi duszy

Na brzegi duszy