Doprawdy niczego nie żal

Przede mną

Rozproszona tobą ciemność

Cisza taka której świat nie słyszał

Doznań deszcz magicznym dreszczem

Ciszy w ucho szemrze

Jeszcze, jeszcze

Maestro dłonie wzniósł ku górze

Czegoś nie było ma się stać

Z wibracji w żyłach schodzi miłość

Chce grać

Bladolicość milczenia

Ta wibracja odmienia

Na przejrzystość nagłą w mroku sal

W dojrzewaniu pejzaży

Tak nam dzisiaj do twarzy

I doprawdy niczego nie żal

Przede mną…

Dostrajasz lgnącą delikatność

Do chwili wyższej niż spełnienie

I w dwojgu nas dojrzewa jasność

Jednomgnienie

Bladolicość milczenia…

Przede mną

Rozproszona tobą ciemność

Cisza taka której świat nie słyszał